Hayatın İçinden Sesler

  Hep aynı hikaye var dilimizde zamane ebeveynleri olarak; annelerimizin, babalarımızın sorularımızla ilgilenmediğini, ilgilenmek şöyle dursun gerekli konularda bile soru sormaktan çekindiğimizi anlatıp duruyoruz. Sorularımızla ve hatta bütün sorunlarımızla nasıl tek başına mücadele ettiğimizi hatırlıyoruz. Ama zafer kazanmış bir kahraman edasıyla değil, yıkık, yorgun, bezgin bir edayla anlatıyoruz... Geçmiş zaman hep ah dedirtiyor biz anlattıkça. Bizler böyle dert yanıp ah ederken istiyoruz ki çocuklarımız aynı şeyleri yaşamasın, istiyoruz ki onların hiçbir sorusu cevapsız kalmasın. Bu, bazen öyle bir hal alıyor ki ebeveynler olarak birer soru avcısına dönüşebiliyor, merak ettikleri ve hatta merak etmedikleri her şeyi açıklama çabasına giriyoruz. Açıklayan, ilgili, boşvermemiş bir anne baba canlandırdınız hayalinizde, ne güzel değil mi? Aslında pek de öyle değil. Yetersiz ilgi ne kadar kötü etkiliyorsa bir çocuğun gelişimini, haddinden fazla ilginin de kötü etkileyeceğini düşünüyo...

  Kapıyı açmasıyla tüm dükkânı kaplayan yanık saç kokusunun yüzüne vurması bir olmuştu. Üzerine çevrilen gözlerle karşılaştığında kapıyı açtığı için de yolunu buraya çevirdiği için de büyük bir pişmanlık duymuştu. Bu düşüncelere dalmış bekliyorken oracıkta, kuaförün kalfası Zeliş geldi yanına: - Hoş geldin Nezaket Abla, deyiverdi sesinin tüm cıvıltısıyla. Bu kız ne ara büyüdü? O ruju, kulağına kadar çektiği göz kalemi, kirpiklerinde top top duran rimeli ile nasıl da uyum sağlamıştı şu kuaför dükkanına, diye düşünürken: - Hoş buldum Zeliş, dedi. Nezaket’le Zeliş hoşbeş ededursun boynunda asılı duran fön makinesi ve ağzında çevirdiği sakızıyla eh bir de omuzlarından taşan özgüveni ile yetki sahibi olduğu her halinden anlaşılan bir kadın geldi yanlarına: - Koş kız, şu yere dökülen saçları süpürüver de dağılmasın dükkanın her yerine. demesiyle Zeliş’i de ufacık yüreğini de yerinden hoplatması bir oldu. Zeliş bir elinde fırça bir elinde kürek yanlarından uzaklaşırken kadın Nezak...