Hayatın İçinden Sesler

  Yaz.  Köye gidiyoruz o eski deri koltuklu otobüslerle, sigara da içiliyor üstelik o zamanlar, kokusu hala burnumda. Ne hikmetse o kokuyu bile özleyerek anıyorum şimdilerde. Yaz, köy, buğday, nohut, harman…  Hangisine denk geldikse artık Ankara’ya dönene kadar. Allah ne verdiyse emeğimizi ortak ediyoruz asıl büyük emeğe.  Yazı boş geçirme fikrini tüm varlığımla reddedişim bundan mı acaba diyorum.  Çocukluğunun tüm yazları emeği dibine kadar sıyıran insanları görerek geçsin ve sen yazı keyif çatmak olarak konumlandır zihninde.  Böyle bir şeyin mümkün olmadığına inancım gitgide artıyor. . . . Bir gün, Ankara’ya dönmek için sabahın seherinde uyanıyoruz. Harmandan kalkan yetiştiyse eğer çuvallarla doluyor otobüs. Aralara da bizler sıkışıveriyoruz işte; yorgun insancıklar, suskun çocuklar.  Şehre en uzak bizim köy olduğundan bizim köyden başlanıyor yolculuğa. Bir hayli seviniyorum buna. Sırayla tüm köylerden geçerek yolcular toplanırken bir müzik yükseliyo...