DOĞAR YAZ AYLARI

-


 
Yaz. 

Köye gidiyoruz o eski deri koltuklu otobüslerle, sigara da içiliyor üstelik o zamanlar, kokusu hala burnumda. Ne hikmetse o kokuyu bile özleyerek anıyorum şimdilerde.


Yaz, köy, buğday, nohut, harman… 

Hangisine denk geldikse artık Ankara’ya dönene kadar. Allah ne verdiyse emeğimizi ortak ediyoruz asıl büyük emeğe. 

Yazı boş geçirme fikrini tüm varlığımla reddedişim bundan mı acaba diyorum. 

Çocukluğunun tüm yazları emeği dibine kadar sıyıran insanları görerek geçsin ve sen yazı keyif çatmak olarak konumlandır zihninde. 

Böyle bir şeyin mümkün olmadığına inancım gitgide artıyor.

.

.

.

Bir gün, Ankara’ya dönmek için sabahın seherinde uyanıyoruz. Harmandan kalkan yetiştiyse eğer çuvallarla doluyor otobüs. Aralara da bizler sıkışıveriyoruz işte; yorgun insancıklar, suskun çocuklar. 

Şehre en uzak bizim köy olduğundan bizim köyden başlanıyor yolculuğa. Bir hayli seviniyorum buna. Sırayla tüm köylerden geçerek yolcular toplanırken bir müzik yükseliyor hem o anın hem hepimizin hayatının fon müziği olduğuna inandığım…

Sesler değişiyor ve sözler… 

Bir şey değişmiyor fakat, insanın ciğerini avcunun içine alan o tını asla değişmiyor. 

Bozlak oluyor sarı yer, mavi gök, bozlakla doluyor.

Bozkırın dört yanından bozlaklar yankılanıyor… 

O zamanlar bilmezdim ciğerimi avcunun içine alanlar kim böyle? Şimdi dinledikçe hatırlıyorum, eşleştirme oynuyorum seslerle. 

O sesler Çekiç Ali’nin, Hacı Taşan’ın, Muharrem Ertaş’ın, Neşet Ertaş’ın sesleriymiş… Onca mahrumiyetin içinde bu seslerden, bozlaklardan, bozkırdan, tarlalardan, buğdaydan, başaktan, pınarlardan mahrum kalmamışım büsbütün… 

Ne şanslıymışım!

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhammed'siz Muhabbet: Modern Zaman Mutasavvıfları

-
 Popüler olan her kavramın içinin boşaltıldığı gibi tasavvuf kavramının da içini boşaltmaya çalışan bir güruh peyda oldu son zamanlarda. Ancak tasavvufun, yalnızca ruhen yükselebilme kabiliyeti gösterenlerin ulaşabileceği bir kapısı olduğundan bu güruhun yaptıkları tasavvufun özüne asla zarar veremeyecektir. Sözüm ona, tasavvuf alanında üç beş online eğitim almış, alanda yüksek lisans yapmış herkesin tasavvufi bir ahlaka sahip olduğunu söyleyebilir miyiz? Sahip olduğu ahlakı çok okuyarak kendini geliştirerek tasavvufi bir örtüye bürüyen, güçlendirirken güzelleştirebilenler müstesna... Tasavvufu çok iyi bilip hayatıyla bütünleştirememiş olanların sayısının epey arttığını gözlemliyorum. İnsanın erdemlere yaklaşmak uğruna kendini eğitmesi, varlığını güçlendirmek maksadıyla buna yönelmesi de takdire şayan bir durum lakin bir şey eksik diyorum her seferinde. Bu modern zaman tasavvufçularında bir şey eksik... Eksiğin ne olduğunu bugün fark edebildim sanıyorum, Mevlit Kandil'inde. Muhamme...
Devamı

EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME

-
Bir şey var anlatmak istediğim, Bir anı. Ellerinden tanırım keskin rüzgarları.  Bir kışın orta yeri ve lise sıraları...  Ellerim her zamanki gibi Kesiklerle dolu rüzgarların açtığı.  Ellerim egzamalı. Bir öğretmenim var, O gün beni tahtaya çıkardı. Fakat ne sözlü ne yazılı! Ellerin, dedi. Evet, dedim, ellerim egzamalı. Aldı avuçlarına okşadı, Sardı anne şefkatiyle sarmaladı. Merhem miydi çantasından çıkardığı Sihir mi büyü mü? Rüzgarın açtığı kesikleri bile yola getiren... Boyun eğdi kan oturmuş çatlaklar, Andırırken çorak bir toprağı. Gelsin şimdi nereye kadar gelirse kış, İster fırtınalar sıkıştırsın ellerimi tenhada. Ellerimden tutan bir öğretmenim vardı artık!  Öğretmenim... Merhemiyle değil yalnız, Merhametiyle yaralarımı saran, Ellerimi değil yalnız, ruhumu da okşayan... Bundandır; Bir öğretmenin açtığı yaralar kolay kapanmaz. Bir öğretmen sardıysa bir yarayı, bir daha asla açılmaz.
Devamı

EĞİL DAĞLAR

-
Resim
Atalarımızı düşünüyorum da dağlara ne çok türkü yakmışlar.  Bazen sitem etmişler, bazen bir yol ver diye yalvarmışlar, heybetinden korkmuşlar.  Çünkü bırakmıyor, çünkü insanoğlunun gücü yetmiyor.  Geçit vermiyor ki kavuşsun yarine özlediği her ne ise... Bir de hayaller kuruyor... Dağları bir aşsa yarine kavuşsa her yer bağ bostan.  Öyledir çünkü; dağlar hüzünlü türkülerin, bağlar bostanlar da neşeli türkülerin simgesidir. Sevdiğine kavuştuysan eğer bağların o bereketine, canlılığına da kavuşmuş olursun.  Ama gel gör ki sevdiğine kavuşmanın önündeki en büyük engeldir dağlar.  O türküleri dinlerken hep anlamaya çalışırdım onları.  Eskiden öyleymiş derdim.  O eskidenmiş...  İnsanoğlu dağları aşacak teknolojiye sahip değilmiş o zamanlar.  Ta ki bugünlere kadar.  Bugünler= teknolojinin insanları kavuşturmaya yetmediği Modern! zamanlar...  Demek ki mesele dağ değilmiş.  Bir gün bir virüsün gelip de dağ gibi önümüze çıkacağını bi...
Devamı