EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME

Bir şey var anlatmak istediğim,

Bir anı.

Ellerinden tanırım keskin rüzgarları. 

Bir kışın orta yeri ve lise sıraları... 

Ellerim her zamanki gibi

Kesiklerle dolu rüzgarların açtığı. 

Ellerim egzamalı.

Bir öğretmenim var,

O gün beni tahtaya çıkardı.

Fakat ne sözlü ne yazılı!

Ellerin, dedi.

Evet, dedim, ellerim egzamalı.

Aldı avuçlarına okşadı,

Sardı anne şefkatiyle sarmaladı.

Merhem miydi çantasından çıkardığı

Sihir mi büyü mü?

Rüzgarın açtığı kesikleri bile yola getiren...

Boyun eğdi kan oturmuş çatlaklar,

Andırırken çorak bir toprağı.

Gelsin şimdi nereye kadar gelirse kış,

İster fırtınalar sıkıştırsın ellerimi tenhada.

Ellerimden tutan bir öğretmenim vardı artık! 

Öğretmenim...

Merhemiyle değil yalnız,

Merhametiyle yaralarımı saran,

Ellerimi değil yalnız, ruhumu da okşayan...

Bundandır;

Bir öğretmenin açtığı yaralar kolay kapanmaz.

Bir öğretmen sardıysa bir yarayı, bir daha asla açılmaz.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhammed'siz Muhabbet: Modern Zaman Mutasavvıfları

EĞİL DAĞLAR