EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME
Bir şey var anlatmak istediğim,
Bir anı.
Ellerinden tanırım keskin rüzgarları.
Bir kışın orta yeri ve lise sıraları...
Ellerim her zamanki gibi
Kesiklerle dolu rüzgarların açtığı.
Ellerim egzamalı.
Bir öğretmenim var,
O gün beni tahtaya çıkardı.
Fakat ne sözlü ne yazılı!
Ellerin, dedi.
Evet, dedim, ellerim egzamalı.
Aldı avuçlarına okşadı,
Sardı anne şefkatiyle sarmaladı.
Merhem miydi çantasından çıkardığı
Sihir mi büyü mü?
Rüzgarın açtığı kesikleri bile yola getiren...
Boyun eğdi kan oturmuş çatlaklar,
Andırırken çorak bir toprağı.
Gelsin şimdi nereye kadar gelirse kış,
İster fırtınalar sıkıştırsın ellerimi tenhada.
Ellerimden tutan bir öğretmenim vardı artık!
Öğretmenim...
Merhemiyle değil yalnız,
Merhametiyle yaralarımı saran,
Ellerimi değil yalnız, ruhumu da okşayan...
Bundandır;
Bir öğretmenin açtığı yaralar kolay kapanmaz.
Bir öğretmen sardıysa bir yarayı, bir daha asla açılmaz.
Yorumlar
Yorum Gönder