Bayram Harçlığı


 İlk öğrencim Esma Nur... Hiç unutmadı beni sağ olsun. Az evvel onunla konuştuk. Bayramımı kutladı ve hayatındaki güzelliklerden bahsetti. Aslında karşısına çıkan olumsuzlukları nasıl güzelliğe çevirdiğinden bahsetti desem daha doğru olur. 

"Öğretmenim eskiden mutsuzdum, ama şimdi mutluyum. Ortaokulda arkadaşım yoktu ama lisedeki arkadaşlarımla bugüne kadar hep çok iyi anlaştık. Onlar bana hep yardımcı oldu. Öğretmenim, sanat evinde engelliler var onlarla da çok iyi arkadaşız. Onlar otizmli ama çoğu insandan daha iyi davranıyorlar bana. Benim görmez olduğumu biliyorlar ve ben gelince hemen yer ayırıyorlar. Onları çok seviyorum çünkü onlar çok iyi kalpli. Öğretmenim, bir de benim gibi bir arkadaşım oldu, onunla dertleştik ikimiz de aynı sıkıntıları yaşamışız, yaşadığımız sıkıntıları anlattık birbirimize."

Öyle güzel anlattı ki kaydetmek istedim. O anlatırken altını çizmek istedim cümlelerinin...

Daha da anlatacak çok şeyi vardı Esma'nın.

Bir gün yüz yüze gelmeyi dileyerek kapattık telefonu. Yüzümün tamamını kaplayan bir tebessümle... Ve şunu fark ettim: 

Öyle yüce bir gönlün var ki Esma; senden daha iyi şartlarda olanı, senden daha zor şartlarda olanı ve seninle aynı durumda olanı, hepsini de anlayıp, sevip sarmalayıp içine alabiliyor. Gayretin, mücadelen ve her şeye rağmen yüzünden, sesinden eksilmeyen o neşen bana örnek olmaya devam ediyor. 

Ben bu bayram harçlığımı senden aldım. Gönül cüzdanıma koydum. 

Allah senin gönlüne de bereket versin güzel gözlüm.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhammed'siz Muhabbet: Modern Zaman Mutasavvıfları

EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME

EĞİL DAĞLAR