HÂL İLEDİR KÂL İLE OLMAZ

-



 Bundan dört beş sene evveldi. Suriye'deki savaştan, Halep'ten kaçıp gelmiş bir ailenin down sendromlu çocukları Betül'ün sınıfıma geldiği zamanlar... Savaşın korkunç yüzü bir çocuğu ne kadar korkutursa o kadar korkmuştu Betül. Öylesine ürkek, bir güvercin gibi. En ufak kapı sesiyle irkilen, daha gürültülü seslerde kulaklarını kapatıp "Momo" diye ağlayan Betül'üm. Ona hep sarıldım. Dizime yatırdım ağladığı zamanlarda, yeri geldi pışpışladım bir bebek gibi. Eğer yerinde olacaksa bu söz annesi oldum onun, okuldaki annesi.

Zamanla çok alıştık birbirimize. Ona Türkçe öğretmeye çalıştım. Çok başarılı olamadık. Birkaç kelime oldu tabi anladığı ancak iletişim kurmamıza yetmedi. Ben biraz onun dilini kurcaladım en azından çok sık kullandığı kelimeleri öğreneyim diye. Az çok faydalı oldu ancak yine sağlıklı bir iletişim kurmamıza yetmedi. Tüm bunlara rağmen biz Betül'le çok iyi anlaşıyorduk aslında. Aramızda bir hâl dili oluşmuştu ve biz o dilden konuşuyorduk. Çok değil sınıfına geldikten bir sene sonrası yaşadığımız bir anıyı aktaracağım sizlere. 

Masallara, çocuk kitaplarına olan sevgimi katlayan bir anı.

Öğrencilerime kitap okumayı çok seviyorum. O güzel anlar bambaşka bir dünyanın içine çekiyor bizi. Büyülü bir dünya orası. Yine öyle her gün bir kitap okuduğumuz zamanlardı. Onlar daha iyi anlasın diye beden dilimi oldukça etkili bir şekilde kullanmaya çalışıyor vurgu ve tonlamalarıma çok dikkat ediyordum. 

Hepsi can kulağıyla dinliyordu. Hepsi dinliyor ama ben birinin anlamayacağını düşünüyordum. Dilini bilmediğim, dilimi bilmeyen Betül'ün anlamayacağını düşünüyordum. Ama yanılıyormuşum. Betül'ün o okumalardan belki de en çok istifade eden öğrencim olduğunu sonradan fark ettim. Birkaç hafta sonra annesi geldi. Türkçe bilen bir akrabalarının tercümesi aracılığıyla iletişim kurmaya çalıştık. Betül' ün kardeşlerinin kitaplarını alıp benim gibi onlara hikayeler anlattığını öğrendim. Tamamen kendi hayal ürünü olan hikayeler... Bir de tıpkı benim sınıfta yaptığım gibi kullandığı beden dili, değiştirdiği ses tonu...

Sonrasında gözlerim dolu dolu baktım Betül'e... O günden sonra her gün okuduğumuz hikaye kitabını gönderdim evine. Betül her gün o kitabı kardeşlerine anlattı. 

Ben özel bir öğretmenim. Ben özelim! Bunca güzelliğe şahit olabilmek ancak benim gibi özel bir öğretmene nasip olabilirdi ancak, dedim ve bir kez daha şükrettim. O günden sonra daha sıkı sarıldım masallara, hikayelere. 

Betül... Dilimi bilmeyen, dilini bilmediğim. Ama gönlümü bilen, gönlünü bildiğim. 

Benim size kattığım belki üç beş beceri, çizgi, sayı, harf... Ya sizin bana kattıklarınız canım çocuklar? Hepsi ayrı bir hayat dersi.

Hafize DOĞAN


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhammed'siz Muhabbet: Modern Zaman Mutasavvıfları

-
 Popüler olan her kavramın içinin boşaltıldığı gibi tasavvuf kavramının da içini boşaltmaya çalışan bir güruh peyda oldu son zamanlarda. Ancak tasavvufun, yalnızca ruhen yükselebilme kabiliyeti gösterenlerin ulaşabileceği bir kapısı olduğundan bu güruhun yaptıkları tasavvufun özüne asla zarar veremeyecektir. Sözüm ona, tasavvuf alanında üç beş online eğitim almış, alanda yüksek lisans yapmış herkesin tasavvufi bir ahlaka sahip olduğunu söyleyebilir miyiz? Sahip olduğu ahlakı çok okuyarak kendini geliştirerek tasavvufi bir örtüye bürüyen, güçlendirirken güzelleştirebilenler müstesna... Tasavvufu çok iyi bilip hayatıyla bütünleştirememiş olanların sayısının epey arttığını gözlemliyorum. İnsanın erdemlere yaklaşmak uğruna kendini eğitmesi, varlığını güçlendirmek maksadıyla buna yönelmesi de takdire şayan bir durum lakin bir şey eksik diyorum her seferinde. Bu modern zaman tasavvufçularında bir şey eksik... Eksiğin ne olduğunu bugün fark edebildim sanıyorum, Mevlit Kandil'inde. Muhamme...
Devamı

EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME

-
Bir şey var anlatmak istediğim, Bir anı. Ellerinden tanırım keskin rüzgarları.  Bir kışın orta yeri ve lise sıraları...  Ellerim her zamanki gibi Kesiklerle dolu rüzgarların açtığı.  Ellerim egzamalı. Bir öğretmenim var, O gün beni tahtaya çıkardı. Fakat ne sözlü ne yazılı! Ellerin, dedi. Evet, dedim, ellerim egzamalı. Aldı avuçlarına okşadı, Sardı anne şefkatiyle sarmaladı. Merhem miydi çantasından çıkardığı Sihir mi büyü mü? Rüzgarın açtığı kesikleri bile yola getiren... Boyun eğdi kan oturmuş çatlaklar, Andırırken çorak bir toprağı. Gelsin şimdi nereye kadar gelirse kış, İster fırtınalar sıkıştırsın ellerimi tenhada. Ellerimden tutan bir öğretmenim vardı artık!  Öğretmenim... Merhemiyle değil yalnız, Merhametiyle yaralarımı saran, Ellerimi değil yalnız, ruhumu da okşayan... Bundandır; Bir öğretmenin açtığı yaralar kolay kapanmaz. Bir öğretmen sardıysa bir yarayı, bir daha asla açılmaz.
Devamı

EĞİL DAĞLAR

-
Resim
Atalarımızı düşünüyorum da dağlara ne çok türkü yakmışlar.  Bazen sitem etmişler, bazen bir yol ver diye yalvarmışlar, heybetinden korkmuşlar.  Çünkü bırakmıyor, çünkü insanoğlunun gücü yetmiyor.  Geçit vermiyor ki kavuşsun yarine özlediği her ne ise... Bir de hayaller kuruyor... Dağları bir aşsa yarine kavuşsa her yer bağ bostan.  Öyledir çünkü; dağlar hüzünlü türkülerin, bağlar bostanlar da neşeli türkülerin simgesidir. Sevdiğine kavuştuysan eğer bağların o bereketine, canlılığına da kavuşmuş olursun.  Ama gel gör ki sevdiğine kavuşmanın önündeki en büyük engeldir dağlar.  O türküleri dinlerken hep anlamaya çalışırdım onları.  Eskiden öyleymiş derdim.  O eskidenmiş...  İnsanoğlu dağları aşacak teknolojiye sahip değilmiş o zamanlar.  Ta ki bugünlere kadar.  Bugünler= teknolojinin insanları kavuşturmaya yetmediği Modern! zamanlar...  Demek ki mesele dağ değilmiş.  Bir gün bir virüsün gelip de dağ gibi önümüze çıkacağını bi...
Devamı