İÇİMDEN AĞLAMAK GİDİYOR

-


 İçimde bir deniz vardı. Vardı diyorum çünkü artık yok. 

Bu iklim değişikliğinden bu toprakları çatlatıp lime lime eden amansız kuraklıktan benim içimdeki deniz de etkilendi haliyle. 

İçimdeki denizde gemiler yüzdürürdüm evvelden. 

Hayallerimi bindirip o gemilere el sallardım arkalarından. Ve bir çalkantı olurdu sonra, bir dalga gelirdi, dışına taşar gözyaşı olurdu denizimin tuzlu suları, gözlerimden akardı. Sonra taşları sektirirdim kıyılarında, en çok ben sektirirdim, hep ben kazanırdım o yarışları. 

İçimden ağlamak gelirdi sonra bir de mutluluktan taşardı denizim dışıma dışıma...

Bir zaman sonra, böyle bir zaman geldi. Giden gemileri umursamaz oldum, sevinmedim bile sektirdiğim taşlara. Kıyısında oturup ekmek attığım martılar da uğramaz oldu içime. 

Denizim çekildi, sular çekildi, gözyaşlarım çekildi yavaş yavaş. Bunlar birdenbire oluvermedi. 

Yavaş yavaş... 

İçimden ağlamak gidiyordu. 

O koskocaman gemilere bindirip gönderdim içimden ağlamakları. 

Büyüyorsun dediler, güçleniyorsun dediler. İnandım onlara. 

Artık hissedemiyordum hiçbir şey ne hüznü ne sevinci yaşayamıyordum eskisi gibi, şaşırmıyordum şaşılacak şeylere ve ağlamıyordum ağlanacak hallere... 

İçimden ağlamak gidiyordu.


His kaybı diyordum ben bunların hepsine. Hislerimi kaybediyordum, kaybediyorduk...

Ben bunu fark ettiğimde içimdeki deniz çoktan çekilmişti bile.

Ama söz verdim kendime, besleyeceğim onu. 

Hissedemeyişimin yerini kelimelerle dolduruyorum, dolduracağım. 

His kayıtlarımın müsebbibi his kayıplarım. Hislerimi kaybetmemek için yazacağım, yazacağım, kaydedeceğim. Biraz zor olacak lakin başaracağım. İçimden giden ağlamakları geri getireceğim. Varsın güçsüz desinler varsın hassas desinler. Bu dünyaya şaşıracağım!

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhammed'siz Muhabbet: Modern Zaman Mutasavvıfları

-
 Popüler olan her kavramın içinin boşaltıldığı gibi tasavvuf kavramının da içini boşaltmaya çalışan bir güruh peyda oldu son zamanlarda. Ancak tasavvufun, yalnızca ruhen yükselebilme kabiliyeti gösterenlerin ulaşabileceği bir kapısı olduğundan bu güruhun yaptıkları tasavvufun özüne asla zarar veremeyecektir. Sözüm ona, tasavvuf alanında üç beş online eğitim almış, alanda yüksek lisans yapmış herkesin tasavvufi bir ahlaka sahip olduğunu söyleyebilir miyiz? Sahip olduğu ahlakı çok okuyarak kendini geliştirerek tasavvufi bir örtüye bürüyen, güçlendirirken güzelleştirebilenler müstesna... Tasavvufu çok iyi bilip hayatıyla bütünleştirememiş olanların sayısının epey arttığını gözlemliyorum. İnsanın erdemlere yaklaşmak uğruna kendini eğitmesi, varlığını güçlendirmek maksadıyla buna yönelmesi de takdire şayan bir durum lakin bir şey eksik diyorum her seferinde. Bu modern zaman tasavvufçularında bir şey eksik... Eksiğin ne olduğunu bugün fark edebildim sanıyorum, Mevlit Kandil'inde. Muhamme...
Devamı

EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME

-
Bir şey var anlatmak istediğim, Bir anı. Ellerinden tanırım keskin rüzgarları.  Bir kışın orta yeri ve lise sıraları...  Ellerim her zamanki gibi Kesiklerle dolu rüzgarların açtığı.  Ellerim egzamalı. Bir öğretmenim var, O gün beni tahtaya çıkardı. Fakat ne sözlü ne yazılı! Ellerin, dedi. Evet, dedim, ellerim egzamalı. Aldı avuçlarına okşadı, Sardı anne şefkatiyle sarmaladı. Merhem miydi çantasından çıkardığı Sihir mi büyü mü? Rüzgarın açtığı kesikleri bile yola getiren... Boyun eğdi kan oturmuş çatlaklar, Andırırken çorak bir toprağı. Gelsin şimdi nereye kadar gelirse kış, İster fırtınalar sıkıştırsın ellerimi tenhada. Ellerimden tutan bir öğretmenim vardı artık!  Öğretmenim... Merhemiyle değil yalnız, Merhametiyle yaralarımı saran, Ellerimi değil yalnız, ruhumu da okşayan... Bundandır; Bir öğretmenin açtığı yaralar kolay kapanmaz. Bir öğretmen sardıysa bir yarayı, bir daha asla açılmaz.
Devamı

EĞİL DAĞLAR

-
Resim
Atalarımızı düşünüyorum da dağlara ne çok türkü yakmışlar.  Bazen sitem etmişler, bazen bir yol ver diye yalvarmışlar, heybetinden korkmuşlar.  Çünkü bırakmıyor, çünkü insanoğlunun gücü yetmiyor.  Geçit vermiyor ki kavuşsun yarine özlediği her ne ise... Bir de hayaller kuruyor... Dağları bir aşsa yarine kavuşsa her yer bağ bostan.  Öyledir çünkü; dağlar hüzünlü türkülerin, bağlar bostanlar da neşeli türkülerin simgesidir. Sevdiğine kavuştuysan eğer bağların o bereketine, canlılığına da kavuşmuş olursun.  Ama gel gör ki sevdiğine kavuşmanın önündeki en büyük engeldir dağlar.  O türküleri dinlerken hep anlamaya çalışırdım onları.  Eskiden öyleymiş derdim.  O eskidenmiş...  İnsanoğlu dağları aşacak teknolojiye sahip değilmiş o zamanlar.  Ta ki bugünlere kadar.  Bugünler= teknolojinin insanları kavuşturmaya yetmediği Modern! zamanlar...  Demek ki mesele dağ değilmiş.  Bir gün bir virüsün gelip de dağ gibi önümüze çıkacağını bi...
Devamı