ANADOLU'YU SEVİYORUZ, ÇÜNKÜ...

-


 Bir Mustafa Kutlu kitabı bitirdiğimde hep aynı şey olur. Anadolu'yu düşünürüm

Bu sefer aklıma şu geldi: 

Geçen senelerde bir kızcağız bir yazı kaleme almıştı derginin birinde. Öylesine yanlış bir başlık seçmişti ki tepkilerin ardı arkası kesilmemişti dergi okurları arasında.

Yazısını okuyunca acımasızca eleştirmek yerine anlamaya çalıştım ve haklılık payı olduğuna kanaat ettim. 

Ne miydi o başlık?

"Anadolu'yu Sevmiyorum, Çünkü..."

Nasıl ya Anadolu sevilmez mi, diyor insan okuduğunda. Ama dedim ya yanlış bir başlıktı. Çünkü yazı boyunca Anadolu'ya dair tek bir kötü sözü olmamıştı. 

Anadolu irfanını kaybetmiş insanlardan bahsediyordu aslında.

*Erkek çocuklarının geleceğe bir yatırım, kız çocuklarının ise ailesine laf getirmeden düzgün bir yere gönderilmesi gereken emanet olarak görüldüğünü,

*Mal-mülk çokluğunun itibar göstergesi olduğunu

*Yaşça büyük olmanın yargı dağıtmak için yeterli, yaşça küçük olmanın ise cahil sayılmak için yeterli olduğunu

*Hatasını anlayanı azlığı ve anlasa dahi özür dileyenlerin çok az olduğunu

Ve daha bunun gibi çevremizde hemen her gün rastladığımız ama Anadolu insanına yakışmaz diyebileceğimiz özelliği sıralamıştı. 

Bu yazının başlığı "Anadolu İrfanını Kaybedenleri Sevmiyorum, Çünkü.." olabilirdi ancak.

Nasıl inkar edebiliriz ki? Sonuna kadar haklıydı. İrfanımıza sahip çıkıp cehaletimizden kurtulabilseydik Anadolu'nun hakkını o zaman verirdik. 

Ama yine de şuna inanıyorum; irfanını kaybetmemiş o güzel ninelerimizin dedelerimizin hatırına onların dualarıyla, içinde merhamet, edep, yardımlaşma olan adetlerimizin hatırına duruyoruz belki ayakta.

Ne olursa olsun Anadolu'yu Seviyoruz!

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhammed'siz Muhabbet: Modern Zaman Mutasavvıfları

-
 Popüler olan her kavramın içinin boşaltıldığı gibi tasavvuf kavramının da içini boşaltmaya çalışan bir güruh peyda oldu son zamanlarda. Ancak tasavvufun, yalnızca ruhen yükselebilme kabiliyeti gösterenlerin ulaşabileceği bir kapısı olduğundan bu güruhun yaptıkları tasavvufun özüne asla zarar veremeyecektir. Sözüm ona, tasavvuf alanında üç beş online eğitim almış, alanda yüksek lisans yapmış herkesin tasavvufi bir ahlaka sahip olduğunu söyleyebilir miyiz? Sahip olduğu ahlakı çok okuyarak kendini geliştirerek tasavvufi bir örtüye bürüyen, güçlendirirken güzelleştirebilenler müstesna... Tasavvufu çok iyi bilip hayatıyla bütünleştirememiş olanların sayısının epey arttığını gözlemliyorum. İnsanın erdemlere yaklaşmak uğruna kendini eğitmesi, varlığını güçlendirmek maksadıyla buna yönelmesi de takdire şayan bir durum lakin bir şey eksik diyorum her seferinde. Bu modern zaman tasavvufçularında bir şey eksik... Eksiğin ne olduğunu bugün fark edebildim sanıyorum, Mevlit Kandil'inde. Muhamme...
Devamı

EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME

-
Bir şey var anlatmak istediğim, Bir anı. Ellerinden tanırım keskin rüzgarları.  Bir kışın orta yeri ve lise sıraları...  Ellerim her zamanki gibi Kesiklerle dolu rüzgarların açtığı.  Ellerim egzamalı. Bir öğretmenim var, O gün beni tahtaya çıkardı. Fakat ne sözlü ne yazılı! Ellerin, dedi. Evet, dedim, ellerim egzamalı. Aldı avuçlarına okşadı, Sardı anne şefkatiyle sarmaladı. Merhem miydi çantasından çıkardığı Sihir mi büyü mü? Rüzgarın açtığı kesikleri bile yola getiren... Boyun eğdi kan oturmuş çatlaklar, Andırırken çorak bir toprağı. Gelsin şimdi nereye kadar gelirse kış, İster fırtınalar sıkıştırsın ellerimi tenhada. Ellerimden tutan bir öğretmenim vardı artık!  Öğretmenim... Merhemiyle değil yalnız, Merhametiyle yaralarımı saran, Ellerimi değil yalnız, ruhumu da okşayan... Bundandır; Bir öğretmenin açtığı yaralar kolay kapanmaz. Bir öğretmen sardıysa bir yarayı, bir daha asla açılmaz.
Devamı

EĞİL DAĞLAR

-
Resim
Atalarımızı düşünüyorum da dağlara ne çok türkü yakmışlar.  Bazen sitem etmişler, bazen bir yol ver diye yalvarmışlar, heybetinden korkmuşlar.  Çünkü bırakmıyor, çünkü insanoğlunun gücü yetmiyor.  Geçit vermiyor ki kavuşsun yarine özlediği her ne ise... Bir de hayaller kuruyor... Dağları bir aşsa yarine kavuşsa her yer bağ bostan.  Öyledir çünkü; dağlar hüzünlü türkülerin, bağlar bostanlar da neşeli türkülerin simgesidir. Sevdiğine kavuştuysan eğer bağların o bereketine, canlılığına da kavuşmuş olursun.  Ama gel gör ki sevdiğine kavuşmanın önündeki en büyük engeldir dağlar.  O türküleri dinlerken hep anlamaya çalışırdım onları.  Eskiden öyleymiş derdim.  O eskidenmiş...  İnsanoğlu dağları aşacak teknolojiye sahip değilmiş o zamanlar.  Ta ki bugünlere kadar.  Bugünler= teknolojinin insanları kavuşturmaya yetmediği Modern! zamanlar...  Demek ki mesele dağ değilmiş.  Bir gün bir virüsün gelip de dağ gibi önümüze çıkacağını bi...
Devamı