BİR YANIMIZ ARABESK

-

30'lu yaşların insanın kendi geçmişiyle yüzleşme işlerini hallettiği yaşlar olduğu gibi bir düşünceye sahip olmuşum nedense. O yüzden kollarımı sıvayıp ne zaman kalemi elime alsam bir yüzleşme dili hakim oluyor yazdıklarıma. 20'li yaşlarımın son demlerindeyken bazı yüzleşmeleri şimdiden halledeyim diyorum. Bugün de çocukken her gün mutlaka duyduğum bir şeyle, yüzleşeyim dedim, arabeskle...

Doğduğun ev kaderinse, duyduğun müzik de kaderindir. Yıllarca, hele hele ki duyduklarının zihnine sorgusuz sualsiz kazındığı çocukluk yılların boyunca kulağına çalınan müziklerin hayatında hiçbir etkisinin olmadığını iddia edemezsin.

İşte o yıllarda çalınmış kulağımıza arabesk. (Ankara'da büyümenin bir yan etkisi de olabilir bu)

Oyun oynadığımız sokağın pencerelerinden, bindiğimiz dolmuşlardan, okul sıralarımızdan bangır bangır yükselirken, düğünlerimiz bile onunla başlayıp sona ererken... Ne yapabilirdik ki nasıl kaçabilirdik?  

Hem neden kaçalım?

Nereden yükselirse yükselsin acısıyla, tatlısıyla ve tüm yaşanmışlıklarıyla insanı anlatır, "insanız işte" demenin bir başka yoludur arabesk. 

O yüzden bir kere kulağına çalındı mı ömür boyu kaçsan da kurtulamazsın, insan olmaktan nasıl kaçamıyorsan...

Anasına, babasına ve dahi en küçük bir mahlukata karşı of bile dememiş ruhunun arabeskle yaşadığı o başkaldırışa kim yan gözle bakabilir ki? İçinden isyana sebebiyet verenleri çıkardıysan ve bunda da bir ölçü tutturduysan hele ki...

Hem bizim için bir problem çözme yolu da olmuş arabesk. İçimizi onunla soğutmuşuz bazı zamanlarda.

Bir mahsuru var mı? 

Bence yok. Çünkü bir yanımız arabesk.



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhammed'siz Muhabbet: Modern Zaman Mutasavvıfları

-
 Popüler olan her kavramın içinin boşaltıldığı gibi tasavvuf kavramının da içini boşaltmaya çalışan bir güruh peyda oldu son zamanlarda. Ancak tasavvufun, yalnızca ruhen yükselebilme kabiliyeti gösterenlerin ulaşabileceği bir kapısı olduğundan bu güruhun yaptıkları tasavvufun özüne asla zarar veremeyecektir. Sözüm ona, tasavvuf alanında üç beş online eğitim almış, alanda yüksek lisans yapmış herkesin tasavvufi bir ahlaka sahip olduğunu söyleyebilir miyiz? Sahip olduğu ahlakı çok okuyarak kendini geliştirerek tasavvufi bir örtüye bürüyen, güçlendirirken güzelleştirebilenler müstesna... Tasavvufu çok iyi bilip hayatıyla bütünleştirememiş olanların sayısının epey arttığını gözlemliyorum. İnsanın erdemlere yaklaşmak uğruna kendini eğitmesi, varlığını güçlendirmek maksadıyla buna yönelmesi de takdire şayan bir durum lakin bir şey eksik diyorum her seferinde. Bu modern zaman tasavvufçularında bir şey eksik... Eksiğin ne olduğunu bugün fark edebildim sanıyorum, Mevlit Kandil'inde. Muhamme...
Devamı

EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME

-
Bir şey var anlatmak istediğim, Bir anı. Ellerinden tanırım keskin rüzgarları.  Bir kışın orta yeri ve lise sıraları...  Ellerim her zamanki gibi Kesiklerle dolu rüzgarların açtığı.  Ellerim egzamalı. Bir öğretmenim var, O gün beni tahtaya çıkardı. Fakat ne sözlü ne yazılı! Ellerin, dedi. Evet, dedim, ellerim egzamalı. Aldı avuçlarına okşadı, Sardı anne şefkatiyle sarmaladı. Merhem miydi çantasından çıkardığı Sihir mi büyü mü? Rüzgarın açtığı kesikleri bile yola getiren... Boyun eğdi kan oturmuş çatlaklar, Andırırken çorak bir toprağı. Gelsin şimdi nereye kadar gelirse kış, İster fırtınalar sıkıştırsın ellerimi tenhada. Ellerimden tutan bir öğretmenim vardı artık!  Öğretmenim... Merhemiyle değil yalnız, Merhametiyle yaralarımı saran, Ellerimi değil yalnız, ruhumu da okşayan... Bundandır; Bir öğretmenin açtığı yaralar kolay kapanmaz. Bir öğretmen sardıysa bir yarayı, bir daha asla açılmaz.
Devamı

EĞİL DAĞLAR

-
Resim
Atalarımızı düşünüyorum da dağlara ne çok türkü yakmışlar.  Bazen sitem etmişler, bazen bir yol ver diye yalvarmışlar, heybetinden korkmuşlar.  Çünkü bırakmıyor, çünkü insanoğlunun gücü yetmiyor.  Geçit vermiyor ki kavuşsun yarine özlediği her ne ise... Bir de hayaller kuruyor... Dağları bir aşsa yarine kavuşsa her yer bağ bostan.  Öyledir çünkü; dağlar hüzünlü türkülerin, bağlar bostanlar da neşeli türkülerin simgesidir. Sevdiğine kavuştuysan eğer bağların o bereketine, canlılığına da kavuşmuş olursun.  Ama gel gör ki sevdiğine kavuşmanın önündeki en büyük engeldir dağlar.  O türküleri dinlerken hep anlamaya çalışırdım onları.  Eskiden öyleymiş derdim.  O eskidenmiş...  İnsanoğlu dağları aşacak teknolojiye sahip değilmiş o zamanlar.  Ta ki bugünlere kadar.  Bugünler= teknolojinin insanları kavuşturmaya yetmediği Modern! zamanlar...  Demek ki mesele dağ değilmiş.  Bir gün bir virüsün gelip de dağ gibi önümüze çıkacağını bi...
Devamı