MESLEĞİM VE ŞİİRİM

-


Bundan birkaç ay evvel bir şiir atölyesine katılmıştım. Atölyede çok değerli arkadaşlarla bir araya geldik ve kendisi de bir şair olan atölye hocamız tarafından şiirlerimizin değerlendirilmesi imkanına sahip olduk. 

"Acaba yazabiliyor muyum?" sorusuna bir cevap arayıştı aslında benim katılıma sebebim. 

Şiirlerimizi yazdık ve hocamıza sunduk. 

Öyle güzel şiirler vardı ki imrenerek dinledim. 

Çoğumuzda fark ettiğim bir durum vardı; içimizi dökmüştük şiir adı altında. 

Hocam herkesin şiirinden bazı sözleri çıkardı, art arda tavsiyeler sıraladı. 

Sıra bana geldi. 

Heyecandan içimde kelebekler uçuşuyordu tabii. Fakat benim değerlendirmem o kadar uzun sürmedi. 

Şiirim çok güzeldi ondan mı? 

Hayır.☺️ 

Hocam benim şiirimi pek bir tenha bulmuştu. Söyleyeceğini söylemiş ve kenara çekilmiş bir şiir... 

Lafı dolandırmamış. 

Biraz daha ayrıntıya girebileceğim tavsiyesini verip diğer arkadaşların şiirine geçti. 


O konuşma orada bitmedi tabii, içimde devam etti. Neden böyle olduğunu çok sordum kendime. Sonunda bazı ipuçları buldum.

Şair hocamız ilk derste, tanışma sırasında mesleklerimizi özellikle sormuştu ve mesleklerimizin yaşam biçimlerimizi, sözlerimizi, yazılarımızı ne kadar etkilediğini de açıklamıştı ardından. Sonra şu soruları sordum ve cevapladım kendi kendime:

Mesleğim ne?

Özel Eğitim Öğretmeni

İnsanlara bir şey anlatma işini en çok nerede yapıyorum?

Sınıfımda

Anlatırken nelere dikkat ediyorum?

Öncelikle kafa karışıklığına sebep olmayacak  öğrencilerin günlük hayatta sıkça duyduğu kelimeleri kullanmaya çalışıyorum. 

Sonra uzun cümleler seçmemeye anlatacaklarımı kısa cümleler halinde anlatmaya çalışıyorum. 

Kısacası, en kestirme, en tenha yolu bulmaya çalışıyorum. 

Kelimeleri, cümleleri yormadan anlatmaya çalışıyorum.


Bu sorular ve cevapları duyduğumda kendimden, mutlu oluyorum aslında. 

Mesleğimin hayatıma, sözlerime, şiirime, kişiliğime sirayet etmiş olması beni gülümsetiyor. 

Ben öyle tenha şiirler yazmaya devam edeceğim sanırım. Ben buyum diyeceğim. Beni ben yapanlar bunlar... 

Bu tenhalığı, bu netliği, bu anlaşılırlığı çok seviyorum.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhammed'siz Muhabbet: Modern Zaman Mutasavvıfları

-
 Popüler olan her kavramın içinin boşaltıldığı gibi tasavvuf kavramının da içini boşaltmaya çalışan bir güruh peyda oldu son zamanlarda. Ancak tasavvufun, yalnızca ruhen yükselebilme kabiliyeti gösterenlerin ulaşabileceği bir kapısı olduğundan bu güruhun yaptıkları tasavvufun özüne asla zarar veremeyecektir. Sözüm ona, tasavvuf alanında üç beş online eğitim almış, alanda yüksek lisans yapmış herkesin tasavvufi bir ahlaka sahip olduğunu söyleyebilir miyiz? Sahip olduğu ahlakı çok okuyarak kendini geliştirerek tasavvufi bir örtüye bürüyen, güçlendirirken güzelleştirebilenler müstesna... Tasavvufu çok iyi bilip hayatıyla bütünleştirememiş olanların sayısının epey arttığını gözlemliyorum. İnsanın erdemlere yaklaşmak uğruna kendini eğitmesi, varlığını güçlendirmek maksadıyla buna yönelmesi de takdire şayan bir durum lakin bir şey eksik diyorum her seferinde. Bu modern zaman tasavvufçularında bir şey eksik... Eksiğin ne olduğunu bugün fark edebildim sanıyorum, Mevlit Kandil'inde. Muhamme...
Devamı

EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME

-
Bir şey var anlatmak istediğim, Bir anı. Ellerinden tanırım keskin rüzgarları.  Bir kışın orta yeri ve lise sıraları...  Ellerim her zamanki gibi Kesiklerle dolu rüzgarların açtığı.  Ellerim egzamalı. Bir öğretmenim var, O gün beni tahtaya çıkardı. Fakat ne sözlü ne yazılı! Ellerin, dedi. Evet, dedim, ellerim egzamalı. Aldı avuçlarına okşadı, Sardı anne şefkatiyle sarmaladı. Merhem miydi çantasından çıkardığı Sihir mi büyü mü? Rüzgarın açtığı kesikleri bile yola getiren... Boyun eğdi kan oturmuş çatlaklar, Andırırken çorak bir toprağı. Gelsin şimdi nereye kadar gelirse kış, İster fırtınalar sıkıştırsın ellerimi tenhada. Ellerimden tutan bir öğretmenim vardı artık!  Öğretmenim... Merhemiyle değil yalnız, Merhametiyle yaralarımı saran, Ellerimi değil yalnız, ruhumu da okşayan... Bundandır; Bir öğretmenin açtığı yaralar kolay kapanmaz. Bir öğretmen sardıysa bir yarayı, bir daha asla açılmaz.
Devamı

EĞİL DAĞLAR

-
Resim
Atalarımızı düşünüyorum da dağlara ne çok türkü yakmışlar.  Bazen sitem etmişler, bazen bir yol ver diye yalvarmışlar, heybetinden korkmuşlar.  Çünkü bırakmıyor, çünkü insanoğlunun gücü yetmiyor.  Geçit vermiyor ki kavuşsun yarine özlediği her ne ise... Bir de hayaller kuruyor... Dağları bir aşsa yarine kavuşsa her yer bağ bostan.  Öyledir çünkü; dağlar hüzünlü türkülerin, bağlar bostanlar da neşeli türkülerin simgesidir. Sevdiğine kavuştuysan eğer bağların o bereketine, canlılığına da kavuşmuş olursun.  Ama gel gör ki sevdiğine kavuşmanın önündeki en büyük engeldir dağlar.  O türküleri dinlerken hep anlamaya çalışırdım onları.  Eskiden öyleymiş derdim.  O eskidenmiş...  İnsanoğlu dağları aşacak teknolojiye sahip değilmiş o zamanlar.  Ta ki bugünlere kadar.  Bugünler= teknolojinin insanları kavuşturmaya yetmediği Modern! zamanlar...  Demek ki mesele dağ değilmiş.  Bir gün bir virüsün gelip de dağ gibi önümüze çıkacağını bi...
Devamı