YOLDA OLMAK

-


Bazı kavramlar vardır üzerine çok düşündüğüm, her yerde karşıma çıkan, algılarımı üzerine toplayan. Bunlardan biridir "yol" kavramı.

Yolda olmak zihnimi açar, coşturur. Eğer bir yola gidiyorsam mutlaka ama mutlaka düşüncelerimi kaydedecek bir araca ihtiyaç duyarım. Bazen sırf yeni düşüncelere kucak açmak için bir yolculuğa çıkma ihtiyacı duyarım. Boşuna dememişler tebdil-i mekanda ferahlık vardır, diye. İşte o ferahlık en çok yoldayken gelir üzerime. Sürekli değişen mekanlar arasında gidip gelirken...

Yolda olma halim varoluşsal düşüncelere de sürükler beni. "Neden buradayım? Nereye aidim?" soruları sık sık aklıma gelir ve "Evet bu dünyadayım ama buraya ait değilim" derken bulurum kendimi.

Sürekli değişen mekanlar silsilesi içinde hiçbirine ait olmadığımı  ve hiçbirinde kalıcı olmadığımı bilmek, zaten bu dünyaya ait olmadığımı idrak etmemin yolunu da açar.

Bu dünyaya ait olmadığımı bilmeye ihtiyacım vardır. Böyle böyle fark ederim acziyetimi ve kuşanırım teslimiyetimi.

Yolda olma halimiz bir yerden bir yere fiilen gitmekle sınırlı değildir. Bir işe başlayacaklar da yola çıkmak tabirini kullanır. Bir davası olanlar da yol derler davaları uğruna verdikleri mücadeleye. Hayırlı bir işe adım atacak olanlar, bir hayali olanlar... Hepsinin de çıkacağı bir yol vardır.

Kiminde kısadır kiminde uzundur yol, insanı insan yapandır. 

Kaderimizin üzerine serildiği, doğumumuzdan ölümümüze uzanan bir çizgidir.

  


Yorumlar

  1. Unknown10 Haziran 2021 13:21

    Çıktığınız yolda önünüze çıkan taşlar çıkacağınız başarı merdiveninin tuğlaları olsun o zaman hocam. Allah'ın yollarınızı kolaylaştırması dileğiyle yolunuz hayır yoldaşlarınız daim olsun.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hafize Doğan10 Haziran 2021 13:52

      Hepimiz için, tüm yolcular için amin diyorum bu dileğinize... Teşekkür ederim çok kıymetli yorumunuz için🌺

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhammed'siz Muhabbet: Modern Zaman Mutasavvıfları

-
 Popüler olan her kavramın içinin boşaltıldığı gibi tasavvuf kavramının da içini boşaltmaya çalışan bir güruh peyda oldu son zamanlarda. Ancak tasavvufun, yalnızca ruhen yükselebilme kabiliyeti gösterenlerin ulaşabileceği bir kapısı olduğundan bu güruhun yaptıkları tasavvufun özüne asla zarar veremeyecektir. Sözüm ona, tasavvuf alanında üç beş online eğitim almış, alanda yüksek lisans yapmış herkesin tasavvufi bir ahlaka sahip olduğunu söyleyebilir miyiz? Sahip olduğu ahlakı çok okuyarak kendini geliştirerek tasavvufi bir örtüye bürüyen, güçlendirirken güzelleştirebilenler müstesna... Tasavvufu çok iyi bilip hayatıyla bütünleştirememiş olanların sayısının epey arttığını gözlemliyorum. İnsanın erdemlere yaklaşmak uğruna kendini eğitmesi, varlığını güçlendirmek maksadıyla buna yönelmesi de takdire şayan bir durum lakin bir şey eksik diyorum her seferinde. Bu modern zaman tasavvufçularında bir şey eksik... Eksiğin ne olduğunu bugün fark edebildim sanıyorum, Mevlit Kandil'inde. Muhamme...
Devamı

EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME

-
Bir şey var anlatmak istediğim, Bir anı. Ellerinden tanırım keskin rüzgarları.  Bir kışın orta yeri ve lise sıraları...  Ellerim her zamanki gibi Kesiklerle dolu rüzgarların açtığı.  Ellerim egzamalı. Bir öğretmenim var, O gün beni tahtaya çıkardı. Fakat ne sözlü ne yazılı! Ellerin, dedi. Evet, dedim, ellerim egzamalı. Aldı avuçlarına okşadı, Sardı anne şefkatiyle sarmaladı. Merhem miydi çantasından çıkardığı Sihir mi büyü mü? Rüzgarın açtığı kesikleri bile yola getiren... Boyun eğdi kan oturmuş çatlaklar, Andırırken çorak bir toprağı. Gelsin şimdi nereye kadar gelirse kış, İster fırtınalar sıkıştırsın ellerimi tenhada. Ellerimden tutan bir öğretmenim vardı artık!  Öğretmenim... Merhemiyle değil yalnız, Merhametiyle yaralarımı saran, Ellerimi değil yalnız, ruhumu da okşayan... Bundandır; Bir öğretmenin açtığı yaralar kolay kapanmaz. Bir öğretmen sardıysa bir yarayı, bir daha asla açılmaz.
Devamı

EĞİL DAĞLAR

-
Resim
Atalarımızı düşünüyorum da dağlara ne çok türkü yakmışlar.  Bazen sitem etmişler, bazen bir yol ver diye yalvarmışlar, heybetinden korkmuşlar.  Çünkü bırakmıyor, çünkü insanoğlunun gücü yetmiyor.  Geçit vermiyor ki kavuşsun yarine özlediği her ne ise... Bir de hayaller kuruyor... Dağları bir aşsa yarine kavuşsa her yer bağ bostan.  Öyledir çünkü; dağlar hüzünlü türkülerin, bağlar bostanlar da neşeli türkülerin simgesidir. Sevdiğine kavuştuysan eğer bağların o bereketine, canlılığına da kavuşmuş olursun.  Ama gel gör ki sevdiğine kavuşmanın önündeki en büyük engeldir dağlar.  O türküleri dinlerken hep anlamaya çalışırdım onları.  Eskiden öyleymiş derdim.  O eskidenmiş...  İnsanoğlu dağları aşacak teknolojiye sahip değilmiş o zamanlar.  Ta ki bugünlere kadar.  Bugünler= teknolojinin insanları kavuşturmaya yetmediği Modern! zamanlar...  Demek ki mesele dağ değilmiş.  Bir gün bir virüsün gelip de dağ gibi önümüze çıkacağını bi...
Devamı