BALKON SEFASI

-


İnsanların balkonlarına bakıp yorum yapabilirim. Biri tüm çiçeklerini balkon demirlerine sıralamıştır. Diğeri karanlık camlarla çevirdiği balkonunu sıkı sıkıya kapatmıştır. “Ne mutlu biri!” balkonunu çiçeklendiren için; “Ne karanlık!” balkonu kapalı olan için… Fotoğrafını çeker bir de altına “tercih senin, hangisi gibi olmak istiyorsun?” yazarım afilli afilli. Güya farkında yaşadığım hayatımı gözüne sokup insanların, benim gibi farkındalık sahibi olmaya davet edebilirim herkesi. 

Ama bilebilir miyim gerçekten? Uzaktan yürüttüğüm fikirlerimle, bu insanların yaşantıları hakkında konuşma hakkına sahip olabilir miyim ayrıca? 

Belki karanlık diye etiketlediğim kimse tüm çiçeklerini evinde yetiştiriyordur, onları her an gözünün önünde görmek istiyordur. 

Balkonu çiçekli olanın da çocuğu astım hastas
ıdır belki, çiçeklerden de vazgeçemiyordur bundan tüm çiçekleri balkonuna sıralamıştır. 

Balkonunu göster kim olduğunu söyleyeyim, çocuğuna bakayım ne olduğunu söyleyeyim, evini barkını, zaten zar zor denkleştirip aldığın koltuk takımını göster zevklerin hakkında konuşayım, ne’cisin hangi izm’lerin peşinden sürükleniyorsun hemen söyleyeyim. 

Ben bilirim çünkü ben modern zamanların, bütün “şey”lere bakıp ruhsal çıkarımlar yapmasını iyi bilen insanıyım.

Çıldırmış olmalıyım. 

Ama iyi ki varım, ben olmasam kim çıkaracak kusurları ortaya? Ben olmasam kim insanlara kendi halinden böyle acımasızca haber verecek? 

.

.

.

Madalyonun diğer tarafı; 

Çiçekli balkonun sahibi gerçekten de mutlu. Hayatına özeniyor, yaşamaya özeniyor. Elinin değdiği her yer yeşeriyor. Üst kattaki karanlık camların sahibinin ruhu da gerçekten karanlık. Balkonu kirlenmesin diye ne geçse eline alttaki çiçekli balkonun üstüne silkeliyor. Birinin dikkatine değiyor bu durum, ama gerçekten de bu iki komşuyu bizzat tanıyan biri… Fotoğrafını çekip paylaşıyor bir de not düşüyor altına: 

”Hangisi gibi olmak istersin?” diye…

Fotoğraf paylaşım rekorları kırıyor. Herkes mutlu olmak için balkonunu çiçeklerle süslemeye, balkon için özel koltuk takımları, çim halılar almaya başlıyor. Sokaktan geçenler sağda,solda, yukarıda, aşağıda bir sürü güzel balkonla karşılaşıyorlar. 

Fakat bir süre sonra balkon sahipleri yine mutsuzluktan yakınmaya başlıyor. Bu da işe yaramadı deyip küsüyorlar balkonlara… Yalnızca içlerinden biri fark ediyor: o güzel balkonların ilk sahibi vardı ya hani, işte o… O zaten mutluydu ve mutluluğuyla hazırlamıştı o ufacık rengarenk balkonu. 

Bizlerse asık suratlarla süslediğimiz balkonlardan mutluluk umduk, haliyle de bulamadık…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhammed'siz Muhabbet: Modern Zaman Mutasavvıfları

-
 Popüler olan her kavramın içinin boşaltıldığı gibi tasavvuf kavramının da içini boşaltmaya çalışan bir güruh peyda oldu son zamanlarda. Ancak tasavvufun, yalnızca ruhen yükselebilme kabiliyeti gösterenlerin ulaşabileceği bir kapısı olduğundan bu güruhun yaptıkları tasavvufun özüne asla zarar veremeyecektir. Sözüm ona, tasavvuf alanında üç beş online eğitim almış, alanda yüksek lisans yapmış herkesin tasavvufi bir ahlaka sahip olduğunu söyleyebilir miyiz? Sahip olduğu ahlakı çok okuyarak kendini geliştirerek tasavvufi bir örtüye bürüyen, güçlendirirken güzelleştirebilenler müstesna... Tasavvufu çok iyi bilip hayatıyla bütünleştirememiş olanların sayısının epey arttığını gözlemliyorum. İnsanın erdemlere yaklaşmak uğruna kendini eğitmesi, varlığını güçlendirmek maksadıyla buna yönelmesi de takdire şayan bir durum lakin bir şey eksik diyorum her seferinde. Bu modern zaman tasavvufçularında bir şey eksik... Eksiğin ne olduğunu bugün fark edebildim sanıyorum, Mevlit Kandil'inde. Muhamme...
Devamı

EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME

-
Bir şey var anlatmak istediğim, Bir anı. Ellerinden tanırım keskin rüzgarları.  Bir kışın orta yeri ve lise sıraları...  Ellerim her zamanki gibi Kesiklerle dolu rüzgarların açtığı.  Ellerim egzamalı. Bir öğretmenim var, O gün beni tahtaya çıkardı. Fakat ne sözlü ne yazılı! Ellerin, dedi. Evet, dedim, ellerim egzamalı. Aldı avuçlarına okşadı, Sardı anne şefkatiyle sarmaladı. Merhem miydi çantasından çıkardığı Sihir mi büyü mü? Rüzgarın açtığı kesikleri bile yola getiren... Boyun eğdi kan oturmuş çatlaklar, Andırırken çorak bir toprağı. Gelsin şimdi nereye kadar gelirse kış, İster fırtınalar sıkıştırsın ellerimi tenhada. Ellerimden tutan bir öğretmenim vardı artık!  Öğretmenim... Merhemiyle değil yalnız, Merhametiyle yaralarımı saran, Ellerimi değil yalnız, ruhumu da okşayan... Bundandır; Bir öğretmenin açtığı yaralar kolay kapanmaz. Bir öğretmen sardıysa bir yarayı, bir daha asla açılmaz.
Devamı

EĞİL DAĞLAR

-
Resim
Atalarımızı düşünüyorum da dağlara ne çok türkü yakmışlar.  Bazen sitem etmişler, bazen bir yol ver diye yalvarmışlar, heybetinden korkmuşlar.  Çünkü bırakmıyor, çünkü insanoğlunun gücü yetmiyor.  Geçit vermiyor ki kavuşsun yarine özlediği her ne ise... Bir de hayaller kuruyor... Dağları bir aşsa yarine kavuşsa her yer bağ bostan.  Öyledir çünkü; dağlar hüzünlü türkülerin, bağlar bostanlar da neşeli türkülerin simgesidir. Sevdiğine kavuştuysan eğer bağların o bereketine, canlılığına da kavuşmuş olursun.  Ama gel gör ki sevdiğine kavuşmanın önündeki en büyük engeldir dağlar.  O türküleri dinlerken hep anlamaya çalışırdım onları.  Eskiden öyleymiş derdim.  O eskidenmiş...  İnsanoğlu dağları aşacak teknolojiye sahip değilmiş o zamanlar.  Ta ki bugünlere kadar.  Bugünler= teknolojinin insanları kavuşturmaya yetmediği Modern! zamanlar...  Demek ki mesele dağ değilmiş.  Bir gün bir virüsün gelip de dağ gibi önümüze çıkacağını bi...
Devamı