SIRADAKİ HASTA

-


Önce kendi içine dönüp içinde olan biteni iyice anlaması gerekiyordu. Döndü ve gereğini yaptı. Veri topladı yıllarca. Sorusu şuydu: “Normal insanlardan ne farkım var?” yahut “Neyim var normal olmayan?”

İşte yıllarını bu soruları cevaplamaya harcadı ve uzunca bir liste çıkardı kendini normal insanlardan çıkararak bulduğu farkları yazarak. Sonra dışına döndü. Hazırladığı listeyi herkese göstermek istiyor, normal olmadığını herkes bilsin istiyordu. Belki o zaman tüm tembelliklerine, avareliğine, aymazlığına bahane aramak zorunda da kalmayacaktı. 

Sonra bir hastanenin belki de en çok derde tanıklık etmesi gerekirken haddinden fazla ilaç reçetesine ev sahipliği yapan odasına girdi. Evet işte artık normal olmadığını anlatacağı asıl kişinin karşısındaydı. Listesini çıkarıp karşısındaki doktora anlatmak için hazırlanırken sözü kesildi: Evet, şikayetiniz nedir? 

Kendini ilkokula giden bir çocuk gibi hissedip onu inkar edecekmişçesine: “Bir şikayetim yok elhamdülillah.” demeyi geçirdi aklından. Demedi. 

Ben sadece biraz farklıyım doktor bey. “Nasıl desem normal değilim.”

Doktor bey uzunca bir “Hım”ın ardına  “Sizi anlıyorum”u ekledi ve yeni bir reçete sayfasına bir şeyler karaladı. 

“Bunları kullanın, iki ay sonra görüşürüz.” diyerek gözlerini kapıya doğrultarak “Sıradaki hasta…” diye bağırdı. 

Listesini çantasına koyup reçetesini avcunda sıkarak çıktı odadan. 

Dikkate alınmamış gibi hissetse de kendini: “ Ee o kadar yıl mürekkep yalamış, senden daha iyi bilecek elbet” dedi ve hastanenin karşısındaki eczaneye yöneldi. 

İlacını aldı. 

İlacını kullanmaya başladı.

Bir gün, iki gün, üç gün… 

Bir ay sonra normal insanlara ne kadar benzediğini fark etti. İlaç işe yarıyordu demek, bu muhteşem bir şeydi. Onlar gibi konuşuyor, trafikte kavga ediyor, onlar gibi gezip eğlenip kahkahalar atıyordu. Birçok arkadaşı olmuştu üstelik. Mutlu hissediyordu kendini. 

Fakat bir gün ansızın içine düşen garip bir hisle yüzleşmek zorunda kaldı. Elini kalbinin üzerine koydu. Eskisi gibi sevemediğini, en acıklı olayda bile içinin sızlamadığını fark etti. Normal insan olmak uğruna kalbinden vazgeçtiği gerçeğiyle yüzleşti ve titredi birden. Eskiden yaptığı yalnız yürüyüşlerine çıkmadığını, içi dolunca yazdığı iki satır yazıyı yazamadığını sonra eskisi gibi ağlamadığını da acıyla anımsadı. İki ay geçti aradan…

Hastanenin en çok dert dinlenilmesi gereken ve en çok reçete yazılan odasının kapısındaki ekranda kısa bir süre adı belirdi. Odaya giren olmadı. 

Sonra doktor bağırdı yeniden: “Sıradaki hasta…”


 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Muhammed'siz Muhabbet: Modern Zaman Mutasavvıfları

-
 Popüler olan her kavramın içinin boşaltıldığı gibi tasavvuf kavramının da içini boşaltmaya çalışan bir güruh peyda oldu son zamanlarda. Ancak tasavvufun, yalnızca ruhen yükselebilme kabiliyeti gösterenlerin ulaşabileceği bir kapısı olduğundan bu güruhun yaptıkları tasavvufun özüne asla zarar veremeyecektir. Sözüm ona, tasavvuf alanında üç beş online eğitim almış, alanda yüksek lisans yapmış herkesin tasavvufi bir ahlaka sahip olduğunu söyleyebilir miyiz? Sahip olduğu ahlakı çok okuyarak kendini geliştirerek tasavvufi bir örtüye bürüyen, güçlendirirken güzelleştirebilenler müstesna... Tasavvufu çok iyi bilip hayatıyla bütünleştirememiş olanların sayısının epey arttığını gözlemliyorum. İnsanın erdemlere yaklaşmak uğruna kendini eğitmesi, varlığını güçlendirmek maksadıyla buna yönelmesi de takdire şayan bir durum lakin bir şey eksik diyorum her seferinde. Bu modern zaman tasavvufçularında bir şey eksik... Eksiğin ne olduğunu bugün fark edebildim sanıyorum, Mevlit Kandil'inde. Muhamme...
Devamı

EBRU ÖĞRETMEN'E BİR MANZUME

-
Bir şey var anlatmak istediğim, Bir anı. Ellerinden tanırım keskin rüzgarları.  Bir kışın orta yeri ve lise sıraları...  Ellerim her zamanki gibi Kesiklerle dolu rüzgarların açtığı.  Ellerim egzamalı. Bir öğretmenim var, O gün beni tahtaya çıkardı. Fakat ne sözlü ne yazılı! Ellerin, dedi. Evet, dedim, ellerim egzamalı. Aldı avuçlarına okşadı, Sardı anne şefkatiyle sarmaladı. Merhem miydi çantasından çıkardığı Sihir mi büyü mü? Rüzgarın açtığı kesikleri bile yola getiren... Boyun eğdi kan oturmuş çatlaklar, Andırırken çorak bir toprağı. Gelsin şimdi nereye kadar gelirse kış, İster fırtınalar sıkıştırsın ellerimi tenhada. Ellerimden tutan bir öğretmenim vardı artık!  Öğretmenim... Merhemiyle değil yalnız, Merhametiyle yaralarımı saran, Ellerimi değil yalnız, ruhumu da okşayan... Bundandır; Bir öğretmenin açtığı yaralar kolay kapanmaz. Bir öğretmen sardıysa bir yarayı, bir daha asla açılmaz.
Devamı

EĞİL DAĞLAR

-
Resim
Atalarımızı düşünüyorum da dağlara ne çok türkü yakmışlar.  Bazen sitem etmişler, bazen bir yol ver diye yalvarmışlar, heybetinden korkmuşlar.  Çünkü bırakmıyor, çünkü insanoğlunun gücü yetmiyor.  Geçit vermiyor ki kavuşsun yarine özlediği her ne ise... Bir de hayaller kuruyor... Dağları bir aşsa yarine kavuşsa her yer bağ bostan.  Öyledir çünkü; dağlar hüzünlü türkülerin, bağlar bostanlar da neşeli türkülerin simgesidir. Sevdiğine kavuştuysan eğer bağların o bereketine, canlılığına da kavuşmuş olursun.  Ama gel gör ki sevdiğine kavuşmanın önündeki en büyük engeldir dağlar.  O türküleri dinlerken hep anlamaya çalışırdım onları.  Eskiden öyleymiş derdim.  O eskidenmiş...  İnsanoğlu dağları aşacak teknolojiye sahip değilmiş o zamanlar.  Ta ki bugünlere kadar.  Bugünler= teknolojinin insanları kavuşturmaya yetmediği Modern! zamanlar...  Demek ki mesele dağ değilmiş.  Bir gün bir virüsün gelip de dağ gibi önümüze çıkacağını bi...
Devamı